.:: Historia Egiptu c.d. ::.

Po śmierci Kleopatry VII, ostatniej przedstawicielki dynastii Lagidów, Egipt został przyłączony przez Oktawiana Augusta do imperium rzymskiego. Mimo tego traktowany był w sposób szczególny, a wedle współczesnych badaczy kraj ten stanowił wręcz zaplecze polityczno-gospodarcze cesarza. Pełnił znaczącą rolę wśród rzymskich prowincji, gdyż dostarczał stolicy imperium zboże, w większości rozdawane za darmo najuboższym mieszkańcom Rzymu. Zakłócenia w dostawie tego produktu mogły stać się przyczyną poważnych zamieszek, których nie wahali by się wykorzystać do swoich celów ewentualni uzurpatorzy.

Egipt rządzony był przez carskiego przedstawiciela, prefekta, a rola nomarchów została znacznie ograniczona na rzecz powoływanych przez prefekta strategów. Pomimo znajdowania się pod obcym panowaniem, Egipt rozwijał się gospodarczo - pod okiem rzymskich urzędników usprawniona została administracja, poprzez m.in. oczyszczenie kanałów zwiększono wydajność plonów. W religii nie następowały zauważalne zmiany, choć widoczne były skutki wcześniejszego przebywania pod panowaniem greckim - wielu egipskich bogów nabyło cechy odpowiadających im bogów greckich. Egipskie kulty były wciąż silnie zakorzenione w ludzkiej świadomości i zaczęły się w tym okresie szeroko rozprzestrzeniać w rzymskim imperium, co spotykało się z mało przychylnym przyjęciem przez cesarzy rzymskich.

Chociaż namiestnicy cesarza dbali o Egipt, z czasem zaczęły się pojawiać poważne problemy wynikające z nadmiernego obciążenia podatkami mieszkańców Egiptu. Poza tym następował rozwój chrześcijaństwa, które pod koniec okresu rzymskiego w zasadniczy sposób zaczęło przeobrażać kulturę egipską. To ono doprowadziło do rozpoczęcia procederu przekształcania dawnych świątyń w chrześcijańskie kościoły i położyło kres cywilizacji starożytnego Egiptu. Umowną i symboliczną datą zakończenia epoki starożytnego Egiptu jest rok 395, w kórym nastąpił podział państwa rzymskiego przez Teodozjusza na dwie części, oraz w którym dokonano ostatniego zapisu w tradycyjnej, egipskiej inskrypcji hieroglificznej.

Okres Koptyjsko-Bizantyjski (ok. 395-641 n.e.)

Egipt stał się częścią Bizancjum, którego krwawe rządy nie podobały się mieszkańcom państwa - skutkiem tego Egipcjanie bez większego oporu poddali się najazdowi Arabów. Poza tym nastąpił w tym okresie rozwój kościoła koptyjskiego na ziemiach egipskich i intensywna budowa zakonów.


Władzę przejęli kalifowie z szyickiego rodu Fatymidów, a Egipt stał się islamskim państwem o ustroju religijnym, kalifatem. Utrzymał się on do 1171.


Egipt znalazł się pod panowaniem tureckiego państwa, Imperium Osmańskiego.


Władzę w Egipcie przejęli Mamelucy, czyli oddziały wojskowe złożone z niewolników czerkieskich, gruzińskich, kipczackich i tureckich, którzy od ok. IX wieku stanowili gwardię przyboczną sułtanów średniowiecznego Egiptu. W 1250 roku objęli oni ligarchiczną władzę w Egipcie - żołnierze zdobyli pałąc sułtana Turan-Szacha z kurdyjskiej dynastii Ajjubidów i go zabili, a na tronie osadzili dziecko, Kamila, w którego imieniu władzę sprawowali sułtanka Szadżar ad-Daur i mameluk Turkmen Ajbak.

Państwo Mameluków zostało podbite w 1517 roku przez Turków osmańskich, jednak Mamelucy zachowali swoje ziemie i przywileje. W XVIII wieku w czasie osłabienia imperium osmańskiego ponownie zdobyli władzę w Egipcie, ale na krótko, i w 1798 zostali pokonani przez Napoleona, który ostatecznie odebrał im ziemie i władzę.


Wyprawa Napoleona na Egipt, który miał służyć jako przyszła baza wypadowa pod inwazję na Indie, zakończyła się tylko częściowym sukcesem. Generałowi udało się zająć Maltę i Dolny Egipt z Kairem, ale w dalszej części swej kampanii natrafił już na same trudności (np. upiorny klimat, choroby tropikalne), w wyniku których został ostatecznie zmuszony przez siły turecko-angielskie do kapitulacji w 1801 r.

Mimo porażki, ekpedycja Napoleona miała duże znaczenie jako wyprawa naukowo-badawcza. Prowadzono wówczas liczne wykopalista archeologiczne, podczas których znaleziono m.in. "kamień z Rosetty", płytę z wyrytymi napisami greckimi i hieroglificznymi, która umożliwiła w 1822 roku odczytanie egipskich hieroglifów.



Państwo arabskie powstałe w wyniku ogłoszenia Egiptu protektoratem brytyjskim 5 sierpnia 1914.


28 lutego 1922 Egipt oficjalnie ogłosił niepodległość od Wielkiej Brytanii. Panujący wówczas już 5 lat drugi sułtan Egiptu (brat Husajna Kamila) został pierwszym nowożytnym królem Egiptu.



Państwo powstałe 1 lutego 1958 roku z połączenia Egiptu i Syrii. 5 lutego 1958 jej prezydentem został Gamal Abdel Naser. W 1961 roku Syria wycofała się z unii, ale Egipt zachował nazwę Zjednoczonej Republiki Arabskiej aż do 1971.


Egipt stał się republika prezydencką z systemem wielopartyjnym (zgodnie z konstytucją z 1971 r., zmodyfikowaną w roku 1980)